دسته اول: مهاجمین کلاسیک یا مهاجمین هدف
معمولا در شیوه های 1-3-2-4 و یا 1-1-4-4 (2-4-4) و حتی 2-5-3 به بازی گرفته می شوند، این مهاجمین، بازیکنانی هستند که اکثرا بلند قامت و دارای قدرت بدنی بالایی هستند، از تکنیک فردی بالایی برخوردا نیستند، تمام کننده قهاری هستند و در هنگام عدم مالکیت توپ یا حمله حریفان کارایی ندارند. در شیوه اول این مهاجمین توسط دو بال کناری و یک هافبک بازیساز تغذیه می شوند و در دو سیستم بعدی وظیفه اصلی تغذیه مهاجم هدف بر عهده مهاجم کاذب یا بازیکن آزاد تیم (هافبک پشت مهاجم) است. (در بین مهاجمین کلاسیک، بازیکنانی هم بوده و هستند که با توجه به خصوصیات خود وابستگی کمتری به هافبک ها و بال های کناری داشته و تكنيك و سرعت لازم را براي گلزني دارند و می توانستند برای خود ایجاد موقعیت کنند، مهاجمینی نظیر الکس دل پیرو، تیری آنری، رونالدوی برزیلی، زلاتان ابراهیموویچ و ساموئل اتوئو از این دسته اند.)
مثال تیم ها: رئال مادرید (استفاده از دو مهاجم هدف، رونالدو و رائول، هافبک بازیساز زیدان و دو بال کناری، فیگو و بکام) بایرن مونیخ (ماریو گومز به عنوان مهاجم هدف، تونی کروس هافبک بازیساز و روبن و ریبری دو بال کناری) چلسی(دیده دروگبا مهاجم هدف، فرانک لمپارد و میشائیل بالاک دو هافبک بازیساز)
مثال مهاجمین: پیپو اینزاگی، ماریو گومز، دیده دروگبا، آندری شوچنکو، فن نیستلروی، هرنان کرسپو، کریستین ویری، آلوارو نگردو، رادامل فالکائو، ادینسون کاوانی، گونزالو هیگواین، کریم بنزما، کلودیو پیزارو، اشتفان کیسلینگ، اولیویه ژیرو، اریک کانتونا و دیمیتار برباتوف، مانژوكيچو خاوير هرناندز
نقاط مثبت: قدرت تمام کنندگی خیره کننده، خطری همیشگی در مقابل دروازه حریف
نقاط منفی: کم بودن یک یا دو بازیکن در هنگام دفاع، گرفتاری در تله آفساید، تحمیل دوندگی بیشتر به هافبک ها
دسته دوم: False 9
استفاده از مهاجم کاذب (false 9) ابزار و بازیکنی خاص طلب می کند، در این شیوه که معمولا در سیستم های 1-4-1-4 و یا 0-6-4 مورد استفاده قرار می گیرد، نیاز به بازیکنی با تکنیک و سرعت بالا وجود دارد که توانایی ایجاد موقعیت گل برای خود و سایر هم تیمی ها را داشته باشد. این مهاجمین باید بسیار با هوش باشند و از شعور و درک بالایی نسب به بازی برخوردار باشند تا بتوانند از شکاف ها و اشتباهات حریف نهایت بهره را ببرند، استفاده از این سیستم و یا داشتن یک یا دو بازیکن با چنین قابلیت هایی دست مربی را برای خط هافبک شش نفره و تغییر تصادفی جای بازیکنان باز می گذارد و تقریبا تیم حریف را از بازی خوانی عاجز می کند و می تواند سر گیجه ای تاکتیکی به تیم حریف تحمیل کند.
مثال مهاجمین: سسک فابرگاس در بارسلونا، ماریو گوتزه در بایرن مونیخ، مسوت اوزیل در تیم ملی آلمان، پدرو در تیم ملی اسپانیا و ستاره اي به نام ليونل مسي
نقاط قوت: افزایش توان تهاجمی تیم، افزایش ظرفیت تاکتیکی و مالکیت توپ
نقاط منفی: وابستگی بیش از حد به فرم روز یک یا دو بازیکن خاص
دسته سوم: مهاجمین مدرن
همانند یک ابزار همه کاره می مانند، تکنیک قابل قبولی دارند، شوت زن هستند، قدرت بندی و قدرت سر زنی به اندازه کافی دارند و با دوندگی های بی امان خود می توانند مدافعین حریف را تحت فشار قرار دهند و در کار های دفاعی و حتی بازیسازی کمک کنند. چنین مهاجمینی در چند سال اخیر در فوتبال روز دنیا همانند یک جواهر می مانند و برای تیم ها بسیار ارزشمند هستند و هوا خواهان بسیاری دارند.
مثال مهاجمین: لوئیز سوارز ليورپول، وین رونی، الکسیس سانچز و ستاره اي به نام کریستیانو رونالدو
نقاط قوت: دادن امکان استفاده از انواع روش های بازی و گل سازی به مربی و هافبک ها، افزایش قدرت بدنی و توان دفاعی تیم
نقاط منفی: به دلیل درگیری های فیزیکی با بازیکنان حریف احتمال مصدومیت و محرومیت بالا می رود و به قول یورگ کلوپ چنین بازیکنی تقریبا جایگزین ناپذیر است!
نظر شخصي: خودم خيلي مهاجمان مدرن رو دوست دارم، به وجد ميام