داریوش؛ سلطان غم موسیقی ایران (بیوگرافی + گلچین آهنگها)

داریوش اقبالی زاده متولد 1329 در تهران، خواننده و بازیگر و فعال اجتماعی است. جنس صدای وی باس است و به خواندن موزیکهای سیاسی، اجتماعی و عاشقانه غمگین شهرت دارد.

او در سال 1349 با خواندن ترانهٔ «به من نگو دوست دارم» مشهور شد و در سال 1351 با خواندن ترانهٔ «دستای تو» برای فیلم دشنه به اوج شهرت رسید. دهه پنجاه اوج فعالیت هنری داریوش بود بطوریکه در سال 1356 در نظرسنجی مجله جوانان به عنوان محبوب ترین خواننده ایران انتخاب شد. او در چندین فیلم هم بازی کرده و حتی در فیلم «فریاد زیر آب» بازیگر نقش اصلی بوده است. ناگفته نماند که داریوش به خاطر ترانه های سیاسی چندین بار زندانی شده و در مجموع 26 ماه را در دوره پهلوی در زندان به سر برده است. 

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، داریوش که پیش از آن برای معالجهٔ صورت خود (آسیب‌دیده در سوءقصد اسیدپاشی) به لندن سفر کرده بود، دیگر به ایران بازنگشت و فعالیت خود را در خارج از ایران ادامه داد.

همچنین داریوش پس از سال‌ها اعتیاد، در سال ۲۰۰۰ میلادی سرانجام تصمیم به ترک اعتیاد گرفت. ترانهٔ «معجزه خاموش» اشاره‌ای به همین نقطهٔ عطف در زندگی اوست.

داریوش عضو سازمان عفو بین‌الملل است. بنیاد آینه را برای کمک به معتادان تاسیس کرده است و به مسائل اجتماعی، پناه‌جویان ایرانی، گروه‌های جوامع اقلیت و کودکان کار نیز توجه دارد و جوایزی را هم در راستای همین فعالیتهای اجتماعیش از مراکز حقوق بشر، حقوق اقلیتها و فستیوالهای هنری و ... دریافت کرده است. 

در مجموع میتوان گفت استفاده از ترانه‌ها و اشعار افرادی نظیر اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری، هما میرافشار، سیمین بهبهانی، احمد شاملو، مولانا و حافظ شیرازی و همکاری با آهنگسازانی مانند فرید زلاند، بابک بیات، پرویز مقصدی، اسفندیار منفردزاده، واروژان، آندرانیک، منوچهر چشم‌آذر، ناصر چشم‌آذر، حسن شماعی‌زاده، بابک افشار، صادق نوجوکی و فریبرز لاچینی و پرداختن به موسیقی اعتراضی نسبت به وضعیت اجتماعی و سیاسی ایران مانند فقر، آزادی، اعتیاد و مضامین انسانی مانند عشق و صلح و نیز برخورداری از صدایی خاص، داریوش را به یکی از پرطرفدارترین و محبوبترین خوانندگان ایرانی تبدیل نموده‌ است.