genre: black metal
Where cold winds blow I was layed to rest I can not reach my rusty weapons; The blood and sword that guided my path For they drowned in the sands of wisdom
در آنجا که بادهای سرد میوزد آرمیده بودم نمیتوانم به سلاحهای زنگ زدهام دست پیدا کنم؛ خون و شمشیر که راهم را هدایت کردند در شنهای خِرَد غرق شدند
I was, indeed, a king of the flesh My blackened edges; still they were sharp Honoured by the carnal herdes But asketh thou: closed are the gates?
به راستی که پادشاه تَن بودم لبههای سیاه شدهام؛ هنوز تیز هستند توسط عوام شهوانی عظیمالشان شدهاند اما از تو میپرسم: دروازهها بستهاند؟
My mind cut my winged weapons The teeth that was my pride And from the forest all would hear: "Wisdom opens the gate for the king"
ذهنم، سلاحهای والایم را از بین برد دندانهایی که مایه افتخارم بودند و همگان، از جنگل میشنوند "خِرَد، دروازه را برای پادشاه میگشاید"
My weapons sighted - my tears they tasted Summon my warriors - to the land of desire To the domain of hate - where cold winds blew For lust for hell - we rode with the north wind
سلاحهایم دیدند - اشکهایم را چشیدند جنگجویانم را احضار میکنم - به سوی سرزمین خواستهها به سوی قلمروی تنفر - آنجا که بادهای سرد میوزد برای شهوت، برای دوزخ - با باد شمالی راه را پیمودیم
Only I could accomplish a fucken self-deceit There are only two paths - the mind or the sword And the mind was open like the sights in a dream But the sword was like a stone around my neck
تنها خودم میتوانستم که یک خودفریبی را کامل کنم تنها دو مسیر است - ذهن یا شمشیر و ذهن، همانند مناظری که در یک رویا باشد، باز بود اما شمشیر، همانند سنگی دور گردنم بود
I entered the soul of the snake And slept with the armageddish whore But without my throne and my weapons; Where cold winds blow became my grave
به روح مار دخول کردم و با فاحشهی آرماگدون همبستر شدم، اما بدون پادشاهی و سلاحهایم؛ آنجا که بادهای سرد میوزد، به گور من تبدیل شد
